شاید...

آه... (اه...)

tanhakade — Thu, 28 Aug 2008 07:52:18 GMT

الف) سلام

ب) حتی دریا هم نمی تواند سبزی چشمانت را از یادم ببرد... جنگل که جای خود را دارد...!

از رامسر میام و کلی گله دارم...
واقعا ادبیات دانش آموزی ما کجاست؟؟؟!!!! در واقع جشنواره های ادبی دانش آموزی کجا دارن میرن؟!
از هوای شدیدا گرم و شرجی روز، از طرف دیگه پشه کوره های خوش اشتهای شب (که بیشتر به خفاش شب شبیه بودن) که بگذریم (اصلا مهم نیستن...) و حتی از نظریات عجیب و غریب و احیانا چرت و پرتی که از این و اون شنیدیم... سطح جشنواره واقعا پایین بود (جای تاسف داره؟؟!!! داشته باشه! برای کی؟؟!!!) حتی کارگاه های آموزشی شعر و داستانش چنگی به دل نمیزد (سعی کردم به اساتید!!! توهینی نشه...)

مقاله نمینویسم، خاطره نمیگم، بیانیه هم نمیدم، میخوام درد دل کنم از چیزی که البته فقط کمتر از یک ماه دیگه باهاش درگیرم (دانش آموزی...) ولی جامعه ی ما خیلی باهاش درگیره (؟)!

البته باید تشکر کنم که ما رو دریا بردن، موزه بردن، جنگل بردن و ...!!! اما، حتی دریا هم نمیتواند سبزی چشمانت را از یادم ببرد... جنگل که جای خود را دارد...! (تو اون وضعیت اسفناک هر چی حس و ذوق ادبی بود خشکید... اینم تنها یادگاری اونجاست، به بزرگواری خودتون ببخشید...)

نمیدونم چی باید گفت... من خودم توی بخش داستان کوتاه بودم... بازهم بگذریم از اینکه چه داستان هایی اونجا خونده میشد ولی واقعا سطح کیفی ... (نگم بهتره...)
وقتی منی که تو عمرم یه داستان کوتاه نوشتم اونجا برگزیده میشم دیگه حساب کار رو بکنید...!!!

از اشعاری هم که توی نشستای عمومی و شب شعری که با کلی دردسر خودمون برگزار کردیم خونده میشد مثل همیشه بزرگوارانه رد میشیم... (دوستان میدونن من چقدر بزرگوارم...!!!)
البته انصافا کارهای خوبی هم اونجا خونده میشد که آدم رو ناچار میکرد تحسین کنه ولی سطح عمومی پایین بود...
نمیخوام بگم خیلی دلم برای ادبیات سوخته یا خیلی سطحم بالاست... بیشتر دلم برای خودم سوخته که با کلی شوق و ذوق پاشدم رفتم جشنواره ی کشوری!!! گفتم حالا چه خبره!!! اما دیدم هیچ خبری نیست جز سلامتی دوستان....!!!!

از داستان کوتاه نمیتونم زیاد گله کنم چون خودم هم از عوامل پایین بودن سطحش بودم... اما اشعاری که خونده میشد، نظریاتی که داده میشد و حرفایی که زده میشد، درد مکرر بود...!!!

البته مسئولین امر قطعا درصدد هستند که بعد از بیست و شش دوره (که ظاهرا به همین منوال بوده...) تغییراتی رو در جشنواره ها اعمال کنن...!!!

فکر کنم اولین باره که دارم همچین متنی رو توی وبلاگ میذارم (ولی خوب هر کاری یه اول باری داره دیگه... یعنی آخرین بارم نیست؟؟!!!)

به هرحال همه ی اینا من رو به اینجا رسوند که باید توی جشنواره ی یار دبستانی من سنگ تموم بذاریم ، کار سختی رو در پیش داریم که با یاری خدا و همکاری دوستان انشاءالله به بهترین نحو انجام میشه. از همه ی دوستانی هم که بتونن به هر نحوی ما رو یاری کنن استقبال میکنیم... به هرحال جشنواره دانش آموزیه (البته نه مثل بقیه ی جشنواره های دانش آموزی) و همه ی کارهاش رو هم دانش آموزان انجام میدن...
یه سری تغییرات هم توی جشنواره رخ داده که دوستان میتونن به وبلاگ جشنواره مراجعه و مشاهده کنند.

موفق باشید. (باشیم...)

پ)یه شاید شعر دیگه:

از تو تمام رعشه ی تب را گرفته ام
سیلی زخم خورده ی شب را گرفته ام

من رو به آسمان تو پرواز می کنم
هر روز دست های تو را باز می کنم

هر روز... خالی است... و من پوک می شوم
هی غلت می خورم به عقب... کوک می شوم

حالا دوباره توی زمان گیج می خورم
مفعول فاعلات مفاعیل فاعـِ... اه...

خسته شدم از این رکود، مفتعلن کجاستی؟!
قفل قفس گداستی، از پَر من چه خواستی؟!

"کنفسیوس" خداستی!!! و ساعتی که... راستی!
روز گذشته شنبه بود، روز نظام کاستی...

"یشت" به "ویسپرد" رفت، "گات" به انتها رسید
هرچه که بود "بود" شد، هرچه "ودا" "ودا"ستی...

باز باد زخم های کهنه ی مرا چشید
او که از خدای برگ های قبل می رسید

او که تا خدای برگ های بعد می رود
او که تا خدای بندهای بعدِ بعدِ بد.../ یک گلوله توی دست خالی ات حرام شد!

یک گلوله باز ختم شاعری به نام شد...

یک گلوله توی دست خالی ات بزرگ شد
یک گلوله، یک گلوله، یک گلوله... گرگ شد...

سال هاست گل نمی زند به گیسوان خود
دختری که زیر بار آخرت حرام شد

او تمام ارتباط بود توی خود شکست
او سروده های "گات" بود توی خود شکست

من، به پاچه های نیچه فکر میکنم!... همین!
گیر می کنم به پیچ فکر میکنم... و این↓

باز خاطرات برگ های بعدِ بعدِ بد
او که تا خدای بندهای بعد می رود↓

توی دست های خالی ات،
اسیر شد...

ت)یه داستان کوتاه هم (همون یه دونه ای که تو عمرم نوشتم...) در ادامه مطلب هست، دوست داشتین بخونین...

ث)منتظرم...

آری!... من عاشقت شده ام...

tanhakade — Sat, 05 Jul 2008 17:57:18 GMT

الف)

به نام خدا

پژوهش سرای رازی (شیراز )برگزار می کند:

یار دبستانی من

بزرگترین جشنواره سراسری شعر دانش آموزی

انجمن آفرینش های ادبی ناژوان ( زیر مجموعه ی پژوهش سرای دانش آموزی رازی )

قصد دارد اولین جشنواره ی شعر سراسری و صرفا دانش آموزی را برگزار کند.

اختتامیه ی جشنواره ی شعر یار دبستانی من در تاریخ ۷ شهریور ماه در شهر

شیراز برگزار خواهد شد. مسئولین جشنواره امیدوارند این حرکت شروعی برای

حمایت از حقوق دانش آموزان ایران در تمامی زمینه ها باشد.

شرایط و توضیحات:

۱. این جشنواره در سطح دانش آموزی برگزار خواهد شد و حضور تمامی

دانش آموزان (در تمامی سطوح) بلا مانع می باشد.( پشت کنکوری ها هم

دانش آموز محسوب می شوند)

۲. جشنواره با موضوع آزاد در دو بخش غزل(قالب های کلاسیک و نیمایی)و شعر سپید(انواع شعر بدون وزن ...) برگزار خواهد شد. آخرین مهلت ارسال آثار ۲۰مرداد می باشد و با توجه به برگزاری حتمی اختتامیه در هفتم شهریور ماه مهلت ارسال آثار تمدید نخواهد شد.

۳. حداقل تعداد آثار ارسال شده ۳ عدد و حداکثر ۵ عدد میباشد

( دانش آموزانی که قصد دارند در هر دو بخش غزل و سپید شرکت

کنند باید از آثار خود در هر بخش ۳ اثر ارسال کنند)

۴. دریافت آثار از طریق اینترنت انجام خواهد شد . دانش آموزان

عزیز آثار خود را به صورت فایلattach (پیوست) شده به آدرس زیر ارسال فرمایند:

yaaredabestani@ymail.com

( ارسال شماره تلفن همراه یا منزل و توضیح مشخصات فردی اعم از سن مقطع تحصیلی و

محل اقامت ضروری می باشد.)

- دقت فرمایید آثار ارسال شده نباید هیچ گونه غلط تایپی داشته باشد بدیهی است در صورت

وجود این اشتباهات آثار به همان صورت داوری می شود.

۵. آثار ۳۰ نفر از افراد برگزیده در اولین مجموعه شعر دانش آموزی

به چاپ خواهد رسید و از هر ۳۰ نفر برگزیده برای شرکت در مراسم

اختتامیه دعوت به عمل خواهد آمد و به ۱۰ نفر از برگزیدگان مذکور

تندیس جشنواره و جوایزی اعطا خواهد شد.

(هزینه ی رفت و آمد برگزیدگان جشنواره به عهده ی برگزار کنندگان جشنواره می باشد)

۶. در انتخاب داوران جشنواره علاوه بر آشنایی ایشان با شعر امروز و داشتن

پیشینه ی قوی ملاک برتر را جوان بودن آنها قرار داده ایم تا ارتباط بین

شرکت کنندگان و داوران نزدیک تر از بقیه ی جشنواره ها باشد

داوران بخش غزل: ۱ . فاطمه اختصاری ۲ . محمد حسینی مقدم

۳.حسین میرزایی.

داوران بخش سپید : به زودی علام خواهد شد.

مسئولین جشنواره ضمن آرزوی موفقیت برای تمامی دانش آموزان عزیز

امیدوارند با حمایت تمامی هنرمندان آغاز گر راهی برای پیشبرد اهداف

متعالی تمامی دانش آموزان هنرمند باشند.

ب)

سلام

تا قبل از کنکور، روزها، خیلی درگیر بودم، حالا خیلی دلگیر...
به هرحال یکی دلش شعر میخواد، یکی دلش بستنی میخواد، یکی دلش ............ میخواد، منم کلاْ دلم میخواد! اصلا به کسی چه؟!...
(البته این روزا از درگیری ها خیلی هم کم نشده... مطلب جشنواره رو که خوندید؟!...)

پ) دکتر امینی از دکتر امین پور نقل میکرد: "شاعرِ دیوانه حشوه..."

ت) عاشقانه ای برای تو ی توی گیومه... (ن.ک. پست قبل، بند "پ"):

نه...! نه...! تو عاشقی!... و کمی پیر می شوی
خرداد را به قلب خودت تیر می شوی

نه...! نه...! تو عاشقی!... همه اش اتفاق نیست
وقتی که با تو ام... و تو درگیر می شوی ↓

با دست های خالیِ احساس، روی میز
من چای می خورم... و تو تبخیر می شوی

من لطمه می زنم به خودم، خواب می روم
تو لطمه می خوری به خودت، سیر می شوی

این ها وقوعِ واقعه ی وقت بوده اند
وقتی شبیه گربه سگی گیر می شوی ↓

در جای پای خسته و بی جان دیگری...
هی قول و هی قرار، ولی دیر می شوی

تو دیر می شوی و من از دور می رسم
داری شبیه قرمزِ آژیر می شوی

(: بَ... بو... دهان تو پرِ از بوی بودن است
بَ... بو... شبیه کهنگی شیر می شوی)

خوابم گرفته است... مرا ول نمی کنی
خوابم، گرفته است که تعبیر می شوی

لا لا بخواب! له شده ام در نبود تو
لا لا که لای له شدنم جیر می شوی

هی جیر جیرِ تشنه ی در رو پاشنه
کم کم به چرت و پرت رسیدم... به خواب... به...

ول کن هجوم حرف مرا...، تف به دست بد
سیلی بزن به صورت من، دیر می شود

آری!... من عاشقت شده ام دختر زمین
آری!... من عاشقت شده ام، عاشقت...،
همین!

ث) منتظرم...

"تو"

tanhakade — Fri, 23 May 2008 17:43:18 GMT

الف) سلام

ب) ۳
     /
     ۳
     /
     ۱
     ۳
     ۶
     ۹
     هجده سال تمام است از این ارقام می چکم. هجده قطره ی کامل...
     پنجشنبه بود...
     ساعت: شش و سی دقیقه ی بامداد، اینجا شیراز است...
                                                                                            و من
                                                                                                          اتفاق افتادم...
     .
     .
     .
     هجده قطره چکید...
     حالا ۳/۳/۱۳۸۷... تا نوزدهمی کجا بیفتد...

پ) یه مطلبی رو خیلی وقت پیش شنیدم جالب بود:
یه شعر ژاپنی هست با موضوع "عشق" به این شرح:

     "تو"

     همین... کل شعر همینه...

ت) یه کمی بیشتر از یه ماه دیگه کنکور دارم و یه کمی کمتر از یه کمی دارم درس می خونم. امیدوارم
همین شیراز قبول بشم (کلی کار دارم اینجا...) برام دعا کنین.

ث) ایام فاطمیه رو هم تسلیت میگم و همچنین چهلم شهدای مظلوم واقعه ی بمب گذاری کانون
     رهپویان وصال شیراز.
     چند وقت پیش با چندتا از دوستان بحث داشتیم. می گفتن اینا شهید نیستن. می گفتن: شهید اونه
     که در راه یه آرمانی کشته بشه... اینا در راه آرمان کشته نشدن.
     اما من اولا مطمئن نیستم که تعریف "شهید" فقط و فقط همین باشه... از طرف دیگه کی گفته که اینا
     در راه آرمان کشته نشدن؟!! کاری ندارم که این آرمان رو کیا قبول دارن، کیا ندارن؟ چقدر صحیحه،
     چقدر غلطه؟ چقدر عمقیه چقدر سطحیه؟ چقدر ظاهریه چقدر باطنیه؟... اما به هرحال اونا آرمان
     داشتن... اون چیزی که از ظاهر بر میاد و ما میتونیم فقط روی اون قضاوت کنیم، اینه که آرمان اونا زنده
     نگه داشتن یاد عاشورا بوده و با دلایل خودشون راهی رو برای رسیدن به آرمان انتخاب کرده بودن و در
     همون راه هم کشته شدن. من خودم رابطه ای با اونا نداشتم. من تا قبل از این واقعه اسم حسینه
     شون رو هم بلد نبودم. حتی آدرس دقیقشون رو هم نداشتم. برای همین جانب دارانه صحبت
     نمیکنم...
     از همه ی اینا گذشته هرچی نباشه یه عده از همشهریا و هم وطنای من و تو بودن که مظلومانه
     توسط کسایی که از بیرون خط می گرفتن کشته شدن. اون چیزی که می تونیم برداشت کنیم اینه که
     یه عده جوون توی حالت معنوی ای که بهش اعتقاد داشتن... مظلومانه تیکه تیکه شدن...
     حالا که رسما و قانونا و شرعا شهید اعلام شدن... منم رسما و قانونا و شرعا شهادتشون رو به
     بازمانده ها تبریک و تسلیت میگم...
     بگذریم...

ج) سوم خرداد هم گرامی باد...

چ) بازم یه مثنوی:

ای اتفاق مست! زمین را شروع کن!
خورشید پشت ابر! زمان را طلوع کن!

این آسمان سکوت تو را بخش می کند
دنیا فقط ظهور تو را پخش می کند

حالا زمین درون مدارش چپیده است
در دست های گرم تو خود را ندیده است

صبح است و باز نوبت فریاد جبرئیل
صبح است و باز نوبت دجله... فرات... نیل...

دیوار کعبه جسم تو را زار می زند
کاغذ همیشه اسم تو را جار می زند

شعرم به اتهام تو زندانی من است
حالا بیا که نوبت ویرانی من است

آزاد کن سکوت مرا با ظهور خود
آغاز کن تمام مرا در عبور خود

تکیه به اوج آجر ایجاز می زنی
طعنه به هرچه صورت پرواز می زنی

در عمق کاسه های سیاهان پرندگی ست
در اوج این سقوط... تمنای زندگی ست...

در استوا مدار مرا تاب می دهی
آرام من!... به اطلس خود، آب می دهی

من را به سمت حادثه ی ماه می بری
تو شیر کهکشان مرا راه می بری

پرواز کن!... تمام مرا "تو" گرفته است
در آسمان عشق صدایم گرفته است

دیگر توان گفتن و ماندن نمانده است
این روزها هبوط مرا عشق رانده است

من فکر می کنم که هوا در بهار توست
حالا بیا که "تو" پرِ از انتظار توست...

ح) نقد و نظر یادتون نره...

خ) پیروز باشید.

اتفاق

tanhakade — Sat, 26 Apr 2008 15:47:18 GMT

سلام به همه ی دوستان خوبم

فکر نمی کردم بتونم توی محیط مجازی دوستانی پیدا کنم که بهم کمک کنن. اما مثل اینکه اشتباه می کردم. حتما نظرات شما باعث راهنمایی من میشه.

با یه کار جدید به روزم و باز هم منتظر لطف شما.

[دارم از اصطکاک می افتم توی یک استکان خواب آلود
همچنان قطره قطره می بارم توی جریان تازه ای از رود

کودک از من سوال می پرسد، شاعری در زوال می میرد
این همه اتفاق پی در پی هی مرا اشتباه می گیرد]

قطعه ای از سروده ی بالا... / هیچ کس عاشقش نبوده و نیست
از خودش که... سوال می پرسد: این همه ماجرا به خاطر کیست؟

او که هرگز نخواست با من با.../
زنگ در ذهن گیج را پاشید
         رفت
                در را گشود
                                پشتِ در
                                            چهره ای که هنوز می خندید

دست در دست همسری.../
برپا!...
یک معلم شدید وارد شد
روی کاغذ فضای سنگینی توی وزنی جدید وارد شد:

جریان تازه می برد من را ولی
خوابم
در اصطکاک استکانی خالی از
آبم

از کودک و از شاعر و از پرسشِ هر دو
از اتفاق اشتباهی توی دست تو

از قول فردا
ساعتِ ده
چشم هایی تر
از هرچه بوده یا نبوده خسته ام دیگر

از خنده های زورکی، از زنگ های زرد
از حلقه ای که توی دستم درد پشتِ درد

از او که جا زد
                 از خودم
                             از عشق
                                          بی/زارم
از سردی دستان او بدجور تب دارم

دیگر برایم من، تو، او...، فرقی ندارد که
اصلا برایم چشم او برقی ندارد که

من رو ولم کرده!!؟... بره گم شه با اون چشماش...
(یک دفعه ذهنم می رود تا خنده ی زیباش...)

........................................................
........................................................

- هی با توام بچه! کجایی؟!! با توام! هستی؟!!
- بله... اجازه... حاضرم...! ............................

□

برگشت خوردم باز توی آن لباسی که
لم داده روی صندلیِ این کلاسی که ↓

از اولش تا آخرش: ماضی،
                                   مضارع،
                                             بن
مستفعلن
              مستفعلن
                            مستفعلن
                                          فع لن

پیروز باشید.

غزل مثنوی

tanhakade — Sat, 29 Mar 2008 14:53:18 GMT

سلام به همه ي دوستان عزيز!
سال نو مبارك و همچنين همه ي چيزاي ديگه اي كه مي تونن مبارك باشن.

يه كار جديد كه اميدوارم بهتر از قبل باشه... :

اصلا مهم كه نيست كسي بود يا نبود

در يك شروع ساده، در اين قصه ي كبود!

در كوچه داغ هاي مريض و عليل شهر

رد مي شدم در اوج صداهاي بي فرود:

[- «اِ... اِ... سلام مرد حسابي!»

- «سلام زن!»

آغاز يك ديالوگ خالي، پر از ركود

كودك... كنار لحظه ي خود... مشق مي نوشت:

بابا ...

نبود! حيف! ولي حسّ يك صعود ↓

بردش به سمت شعر... ، به دفتر، به اتفاق

تا عشق... ، تا سكوت كه شد لوح يادبود

يك مرد سالخورده نشسته: «سلام تو!

حالت چطور...»

حرف خودش را نخورده بود ↓

من هستم از خودم همه را دور كرده ام

من...! يك سکوتِ سرد، پر از داد،/

درد،/

دود...]

«تنها يكي دو پرده، زيادي به دل نگير!»

(اين ذهن مرد بود پر از جمله هاي زير:)

«گاهي نصيب گرگ بيابان شديم و گاه

چشمان يك پلنگ، كه يخ بسته روي ماه...»

شايد كليشه بود؛ ولي حرف هاي ما

از دم كليشه اند، شبيه هزار/پا:

يك پاش توي خانه و يك پاش خانقاه

هي تو نمك بـ پاش به اين زخم بي گناه...

كودك رسيد... كلّ وجودش پر از هواست

فرياد مي زند كه:«الو! منزل خداست؟!» ↓

«چي؟ نه! نه! اشتباه گرفتي...»

نشست... بعد

در خود شبيه آينه هايش شكست... بعد

يك پرت گاهِ گيج... تو را زوزه مي كشم

در گيج گاهِ پرت به تو پوزه مي كشم ↓

انگار گرگ/ و ميشِ هوايي قديمي است

تصوير گام هاي بلند نسيمي است ↓

كه لايِ لايه هاي هوا سرد/تر شده

اين روزهاي برف كمي مرد/تر شده...

□

كودك هنوز توي خودش مشق مي نوشت:

بابا ...

نبود! حيف! ولي مردي از بهشت ↓

سرخطّ مشق هاي پر از انتظار بود

شاعر كنار دفتر خود

پاي/دار بود

منتظر نقد و نظر شما هستم.

پیروز باشید.

يه كم درد دل و يه غزل مثنوي

tanhakade — Wed, 27 Feb 2008 09:08:18 GMT

سلام به همه ی دوستانی که همیشه همه جور لطفی دارن... !

من هم مثل برخی دوستان که برخی اوقات برخی لطف ها رو دارن (!) به این نتیجه رسیدم که توی وبلاگ علاوه بر کارایی که شاید شعر باشن، حرف هم میشه زد... .

تصمیم گرفتم برای آغاز این واقعه ی بزرگ (!) از درد دل های معمولی شروع کنم. اگه حوصله دارید بخونید و نظرتون رو راجع به این کار (نوشتن درد دل) و خود مطالب بگید. اگر هم نه، همون اول برید سراغ شاید شعر.

بعضی اوقات باید قبول کرد دنیا اون جوری که می خوای نیست (هرچند بعضي وقتا هم هست) ولي يه اتفاقايي مي افته كه تمام نقشه هات رو نقش بر آب مي كنه.
كلي برنامه ريزي مي كني كه يه كاري رو انجام بدي بعد يهو از آسمون يه مشكل ميفته جلوي پات بعد دوباره روز از نو روزي از نو.

چند روز پيش يه برنامه‌ي مستند راجع به جانبازان "پي تي اس دي" توي تلويزيون پخش شد. من نديدم اما تعريفش رو شنيدم. خيلي خوشحال شدم كه اين جانبازان هم به مردم معرفي ميشن. من اطلاعاتي راجع به اين بيماري (پي تي اس دي) داشتم ولي ناراحت ميشدم كه چرا رسانه‌هاي ما اونقدري كه مثلا روي جانبازان موجي مانور ميدن روي اين جور جانبازا كار نميكنن.

یه مدت بود هر وقت قرآن رو باز می کردم آیه ی عذاب میومد یا توصیف کافران... خیلی به هم ریخته بودم. هرچی می گشتم که من چه کار اشتباهی انجام میدم که اینجوری میشه پیدا نمیکردم. آخه تا قبلش برعکس بود... .
تا این که چند روز پیش بعد از نماز مغرب و عشا بود یا شايدم نماز صبح، وقتی قرآن رو باز کردم یه آیه ی معمولی اومد که پند و اندرز بود. کلی برای خودم ذوق کردم!
ولی هنوز نفهمیدم گیر کارم کجا بوده.

چند شب پیش توی خیابون یه مرد میانسال رو دیدم که یه جعبه ی موز انداخته بود گردنش و توی خیابون چرخ میزد. روی جعبه یه کاغذ آ۳ افقي بود كه با چاپ رنگي روش نوشته بود:
خسته نباشيد
شبتان بخير
شاد و سر بلند باشيد
يه كمي توي خيابون چرخيد ولي كسي ازش چيزي نخريد. نشست توي باغچه ي كنار خيابون و تكيه داد به يه درخت. بعدشم بلند شد رفت...
خيلي رفتم تو فكر... !

اين روزا علاوه بر همه‌ي وقايع قبلي كه با هم ديگه توي اين روزا اتفاق افتاده... سرم هم خيلي شلوغه... به شدت... مثل بلوار زند، وسط هفته، حدود ساعت ۱۳-۱۱ و همچنين ۱۹-۱۷ شايدم يه كم جلو-عقب تر... (به بزرگواري خودتون ببخشيد)
خلاصه يه جوري شده كه ديگه يادم رفته كه دانش آموزم... كنكور دارم... زندگي دارم... و...

يه سري چيزاي ديگه هم مي خواستم بگم اما پشيمون شدم. فعلا بماند... :
آواز عاشقانه‌ي ما در گلو شكست حق با سكوت بود، صدا در گلو شكست
(دكتر امين پور)

راستي امروز روز قبل از اربعينه... تسليت ميگم به اوني كه ... .

خوب ديگه بسه. ببخشيد اگه حوصله تون رو سر بردم (البته اگه تا اينجا رو خونده باشيد و عذرخواهي من رو ديده باشيد!)

ديگه بريم سراغِ ... شايد شعر... :

من مي شوم آدم، تو حوا/ ميشود! اما
ديگر درخت سيب تنها مي شود؛
اما

از آن طرف دنيا از آدم رانده خواهد شد
گرچه زمان در دست ما تا مي شود؛
اما

اين آسمان در خون آدم غرق خواهد شد
وقتي كه حوا باز زيبا مي شود؛
اما

قابيل ها از فرط بودن خودكشي كردند
هابيل هم گه گاه پيدا مي شود، اما

حالا هزاران كشتي نوح است در خشكي
دريا اسير مكر بت ها مي شود، اما

آتش تمام شور ابراهيم را برده ست
خنجر تمام خون اسماعيل را خورده ست

موسي عصاي اژدها را "نيل" مي بيند
فرعون سنگ ساده را "سجيل" مي بيند

عفريت ها تخت سبا را زير و رو كردند
بلقيس ها قاليچه را بي آبرو كردند

يوسف ميان كاروان بيچاره خواهد شد
پيراهن او از مقابل پاره خواهد شد

حالا حواري چاه من را گود خواهد كرد
عيسي همين فردا جذامش عود خواهد كرد

□

فرزند شيطان بر صليبي ميخ مي كوبد
توي سرم صوت مهيبي ميخ مي كوبد

حالا "رسيدن" وقت خوبي دارد...
اما حيف!
آدم كماكان روي سيبي ميخ مي كوبد

□

حالا دوباره آدم و حوا، دوباره تو
من: آفريده؛ آفريننده كنار تو

من يك سوالم (؟) با تعجب (!) با سه تا نقطه (...)
می خواستم بنویسمت، اما ... [سه تا نقطه]

منتظر خيلي چيزا هستم ولي اينجا منتظر نظرات شما...

غزل مثنوی

tanhakade — Tue, 12 Feb 2008 10:15:49 GMT

یک قاب عکس و چند چشم انداز افتاد
در عمق ذهنم لحظه ای پرواز افتاد

موج هوای سرد روی آنتن شب
از برجک یک دیدبان سرباز افتاد

یک اتفاق تازه ی تازه زمین خورد
یک اتفاق زرد و مزمن باز افتاد

گنجشک پر، حتی کلاغ و چشم هایم↓
هی پر زد و پرپر شد و از ناز افتاد

کودک، خیابان، سرد، کارتن، ردّ دیوار
آخر میان کاسه چندرغاز افتاد

در یک اتاق گیج مردی پیچ می خورد
او از نفس در لوله های گاز افتاد...

□

من بی خبر، چشمم به در، چشمم به بن بست
او پشت در، در انتظار گرمی دست

من خنده ها را تا خودم با قبر بردم
من خاک های مرگ را با فقر خوردم

یک لحظه آرامش... و بعدش گرم طوفان↓
می شد سرم در ابتدای خط پایان

□

حالا دوباره کودک و مرد و نفس هاش
کز کرده یک گنجشک در فکر قفس هاش

حالا دوباره در سرم آواز افتاد
یک اتفاق زرد و مزمن باز افتاد

دو غزل

tanhakade — Mon, 28 Jan 2008 09:31:18 GMT

1)

در یک شروع تلخ، کبوتر تمام شد
الفاظ پر زدند وَ دفتر تمام شد

رفتی قدم زنان و کمی بغض کردم و...
از در که رد شدی همه ی در تمام شد

من تازه ابتدای توام... ، تو تمام عشق...
حالا که عشق و اول و آخر تمام شد... !

رفتی هزار بار... ، ولی روزنامه ای
اعلامیه نزد که «شبی در ....... تمام شد!»

هی این سوال توی سرم موج می زند:
تو واقعا پریدی و دیگر تمام شد؟!

***

دیوار در گرفت وَ بغضم شروع کرد
لبخندهای سرخ دلم پر ... ! [تمام شد...!]

2)

کم کم تمام داد من اکسید می شود
ذوق دو غنچه در چمن اکسید می شود

خوابیده ام کنار شبی غرقِ کربنات
امشب نفس درون تن اکسید می شود

دیگر رسیده کار به جایی که سال هاست
تندیس فیلم های «کن» اکسید می شود

ترکیب مرد، زن، وَ دویدن، پیاده رو...
دارد شبیبه «مَردُ زَن اکسید» می شود...

کافی است هرچه صادق و بی پرده بوده ایم
رنگی به چهره ات بزن! اکسید می شود....!

شاعر غزل بگو که در این روزگار زرد
حتی سکوت در دهن اکسید می شود... !

باران...، سکوت...، من...، شب پیش از شروع برف

tanhakade — Mon, 14 Jan 2008 08:14:18 GMT

سر را بلند می کند از پشت خاکریز
مغزش سقوط می کند و بعد ریز ریز-

روی زمین نریخته ما جا گرفته ایم
توی صعود و اوج اتاقی و پشت میز

فوقش نگاه می کنی و حرف می زنی:
افتاده زیر سایه ی خانه یکی، مریض

حتی سکوت می کند و بهت می زند
آن غیرت نداشته ی من، وَ بعد نیز-

حرفی نمی زند به کسی از مریضی اش
علت چه بوده است و چرا؟ از کجا؟ چه چیز؟!

بعد از گذشت مدتی از سال های درد
دکتر، وَ آمبولانس، مطب، سرفه های سرد-

دو زاری همیشه کج ام جُم نمی خورد
زنگار بسته از نَمِ این خواب های زرد!

یک بنده ی خدا که نمی دانم از کجا
عکسی نشاند روی درِ خانه ی خدا-

با غصه گفت: او تبِ باران گرفت و بعد
پرواز کرد یک سره تا اوج ابرها

یک عمرِ تلخ زیر هوای فشرده بود
کپسول، ماسک، خون، وَ کمی درد. بی هوا-

با نعره، داد، یا ضرباتش تباه کرد
گه گاه او تمامی اطراف خویش را

اما حلال می کندش همسرش که گاه
بی هوش و بی رمق شده در زیر دست و پا

دست خودش نبود...، هبوطش شکسته شد
وارونه رانده شد شبِ پیش از رکود ما

حالا تمام می شود آرامشی که رفت
فریاد دردها و کمی خواهشی که رفت

یک دختر سه ساله، [قیاسی نمی کنم]
اشکش چکید روی تنِ بالشی که رفت

"خردل" تمام معرکه را آفریده بود
بعد از حدود بیست و سه سالی که چیده بود-

از باغ های سیبِ محل چند دانه از
آن سیب های سرخ که تازه رسیده بود...

***

باران...، سکوت...، من...، شبِ پیش از شروع برف
تنها نشسته ام کفِ کوچه، طلوع برف-

را تازه دیده ام که پر از التماس داغ
معنا گرفت روی تنِ سیب های باغ...

سه مطلب

tanhakade — Wed, 02 Jan 2008 09:06:18 GMT

1)

کودکی خوابیده تنها زیر این باران سرب
لخته می شد خون میان قصه ی گریان سرب

من تنفس می کنم، سرب است در مجرای او
گریه هایش بی هوا می رفت تا دندان سرب

کفش هایش مهربان بودند تا باران نبود
جای جای پیکرش غرق است در تاوان سرب

ضدّ سربی ریخت توی باک آن ماشین تلخ
تا کجاها می رود امشب تب جریان سرب...!

سرد بود و خیس می بارید از آن ابر سیاه
سقف او باران و بر پشتش تن پالان سرب

***

خوب می خوابید امشب پای این شومینه ها
کودکی خوابیده اما زیر آن باران سرب... !

2)

آقا اجازه!
می خواهم حرف بزنم
                     حتی اگر تام و جری با هم به دنبالم بیفتند
                                         به همراه آن سگی که اسمش را یادم نمی آید
                                                             (از مجسمه ی آزادی تا زندان گوانتانامو)

آقا اجازه!
دندان آخری ام که لق شده می حواهد بیفتد
                        شیری است!
                                       برای همین دهانم بوی شیر می دهد
                                                (شیری که از مدیترانه تا اسکاندیناوی رفت
                                                                                  ولی همیشه خشک بود...!)

آقا اجازه!
یک ساعت و بیست و هشت دقیقه
                     روی صندلی بدون چرخ نشسته ام
                                    دیگر تحمل این صد و بیست ثانیه را ندارم
                                                   (خودش به اندازه ی مرگ هیروشیماست)

آقا اجازه!
بروم آب بخورم؟!
             آخر این حرارت ناشی از کوره های آدم سوزی
                                            لبم را شبیه صحرای آفریقا کرده
                                                                 (وکمی حواشی آن
                                                                                 تا استوا
                                                                                      تا دور دنیا در هشتاد روز... !)

آقا اجازه!
پایتخت استرالیا
                  لندان است!
             و زلاند نو
                        کهنه مانده!
       (جغرافیا را صفر گرفتم)

آقا اجازه!
...

    [اصلا اجازه هست... ؟!]
                                 (؟!)

3)

چندرغازی توی حلبی کهنه ی کنار دستش افتاد
شب که شد
حلبی کهنه، کنارِ دستش را برید... .